Ελένη Γερασιμίδου ΓΙΑ ΤΟΝ Χάρρυ Κλυνν στο Βινύλιο

Ελένη Γερασιμίδου ΓΙΑ ΤΟΝ Χάρρυ Κλυνν στο Βινύλιο αφιέρωμα στον Χάρρυ Κλυνν στο «Βινύλιο» (ΣΚΑΪ, 21/5/19) ////// Σε ένα παλιό συνεργείο αυτοκινήτων στον Κεραμεικό, απέναντι από το θέατρο «Αβατον» η Ελένη Γερασιμίδου, με τον σύζυγό της, ηθοποιό Αντώνη Ξένο και την κόρη τους Αγγελική Ξένου, έστησαν εδώ και τέσσερα χρόνια το «Από Κοινού θέατρο». Ολα πέρασαν από τα χέρια τους, κυρίως του Αντώνη, εκτός από τα ηλεκτρολογικά και τις γυψοσανίδες. Με την αρχιτεκτονική φροντίδα της Ελένης Καράπα, μεταμόρφωσαν το παλιό συνεργείο της οδού Ευπατριδών 4, «σε έναν απόλυτα νόμιμο και ασφαλή χώρο, με άδεια για 50 άτομα», όπως λέει στην «Κ» η ηθοποιός. Ξεκίνησαν με το «Φόρτυ ½ (μύησις)» μια σατιρική περφόρμανς της Γερασιμίδου για τη Μαρίνα Αμπράμοβιτς, την επιθεώρηση «Διακοπές στην Αθήνα» του Πάνου Χατζηκουτσέλη, τα «Σκουπίδια» του Γιάννη Ξανθούλη κ.ά. Την περασμένη άνοιξη ανέβασαν «Το Ανάκτορο στην Ανω Τούμπα» του Παναγιώτη Μέντη, το οποίο από τις 11 Οκτωβρίου, συνεχίζει για δεύτερη σεζόν σε σκηνοθεσία Αγγελικής Ξένου. «Είναι ένα έργο που μιλάει για τη μετανάστευση με πολύ ωραίο τρόπο, και με ένα ανατρεπτικό τέλος». Τον Νοέμβριο ακολουθεί το «Ας κάνουμε απόψε ένα παιδί» του Χάρη Γαντζούδη, σε σκηνοθεσία Μάνου Τσότρα και έπειτα οι «Καρέκλες» του Ιονέσκο με σκηνοθέτη τον Κοραή Δαμάτη.Μόνο φέτος το καλοκαίρι η Ελ. Γερασιμίδου δούλεψε αλλού, στο «Αλσος», «για να μπορέσουμε να κρατήσουμε πιο άνετα το “Από Κοινού θέατρο”». Ριψοκίνδυνο μέσα στην κρίση να στήνεις θέατρο, το παραδέχεται, «αλλά αναζητούμε κάτι πιο ομαδικό, να ανεβάσουμε τα έργα που επιλέγουμε εμείς, και να πούμε ό,τι μας απασχολεί». Από τις ενδιαφέρουσες στιγμές ήταν η εβδομάδα μονολόγων, ιδέα του ηθοποιού Ακη Σιδέρη, λέει η ηθοποιός, η οποία μαζί με τους υπόλοιπους της επιτροπής (Παναγιώτη Μέντη, Γιάννη Μετζικώφ, Κοραή Δαμάτη, Μάνια Παπαδημητρίου), διάβασαν 80 έργα. Από το 1973 στη σκηνή, όταν αποφοίτησε από τη Δραματική σχολή του Ζίζου Χαρατσάρη, δούλεψε στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση και πάντα την ενδιέφερε το ελληνικό έργο. «Υπάρχουν ενδιαφέροντα έργα εκτός από εκείνα των καταξιωμένων δημιουργών, κι αυτό φάνηκε από την εβδομάδα των μονολόγων. Το ελληνικό έργο πέρασε πολλά αυτές τις δεκαετίες». Κι αν για πολλά χρόνια δεν ήταν στις προτεραιότητες κάποιων σκηνών και κυρίως των εμπορικών της Αθήνας, το αποδίδει ότι «εκείνα τα χρόνια, ίσως δεν δινόταν η ευκαιρία σε κάποιες πρωταγωνίστριες να αλλάξουν πολλά κοστούμια».Σαράντα έξι χρόνια στο θέατρο βίωσε πολλές αλλαγές. Η υπερπροσφορά των τελευταίων χρόνων επιτρέπει «την παρεξήγηση του μοντέρνου που ζούμε σήμερα. Μπλέξαμε με το τι είναι πρωτοπορία. Καθένας που δεν έχει κάτι να πει, με μεγάλη ευκολία πειράζει αρχαία κείμενα, κλασικά έργα, σπουδαίους σύγχρονους. Αν δεν έχεις δομήσει πώς μπορείς αβασάνιστα να αποδομήσεις;». Από την άλλη είναι κατηγορηματική: «Δεν μπορείς να απαγορεύσεις σε κανέναν να εκφραστεί. Καλύτερα είναι να μιλήσουμε για την εκμετάλλευση που γίνεται από τα μεγάλα θέατρα, με τις μεγάλες παραγωγές, με τις εξοντωτικές ψεύτικες οντισιόν, αφού έχουν προαποφασίσει ποιους θα πάρουν. Το χειρότερο είναι ότι υπάρχει κι ένας κόσμος που νομίζει ότι εάν κερδίζει τη ζωή του από αυτή τη δουλειά δεν είναι καλλιτέχνης. Παιδιά που είτε γιατί έχουν οικογενειακή άνεση είτε δουλεύουν αλλού το πρωί, θεωρούν κακό να διεκδικήσουν αμοιβή. Μια άλλη μάστιγα της εποχής είναι να κερδίζεις χρήματα πουλώντας στο Ινσταγκραμ. Ποστάρουν φωτογραφίες με διάφορα είδη τα οποία διαφημίζει μια ωραία κοπέλα και συχνά ταλαντούχα, η οποία έτσι κερδίζει περισσότερα χρήματα από ό,τι στην τέχνη. Αλλο κακό της εποχής είναι ότι μπορείς να βρεις ευκολότερα δουλειά στο θέατρο ανάλογα με πόσους φόλουερς έχεις».Γιώτα Συκκά 27.09.2019 • 19:54